است و در عرفى پسنديده . مردم تفوه به فرج را خلاف ادب مى دانند و اين قرآن كريم است كه فرمود : « وَ مَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرانَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَها » ( التحريم 3 ) . و نيز تلفظ به لفظ منى را ناخوش دارند و اين قرآن مجيد است كه فرمود : أَ لَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنى ( القيامة 37 ) . و جناب رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم فرمود « : ان هذا القرآن ان مادبة الله فتعلموا مأدبته ما استطعتم ، و ان اصفر البيوت لبيت اصفر من كتاب الله ، ( مجلس 27 غرر و درر سيد مرتضى ) . مادبه بفتح دال ادبستان است ، و ادب نگاهداشت حد هر چيز است . يعنى قرآن ادب و دستور الهى است ، از اين مادبة الله ادب فرا بگيريد و حد انسانى خودتان را حفظ كنيد و نگاه بداريد ، و بدين دستور خودتان را راست و درست به بار بياوريد و به فعليت برسانيد . و نيز ذكر الله در همه حال نيكو است حتى در مستحبات تخلى آمده است كه وقت دخول گفته شود « : بسم الله اللهم انى اعوذ بك من الرجس النجس الخبيث الشيطان الرجيم » ، و يا « الحمد لله الحافظ المودى » و وقت فراغ از استنجاء گفته شود « : الحمد لله الذى دفع عنى الاذى و عافانى » و يا « الحمد لله الذى اماط عنى الاذى . . . » ( بحار ط 1 ج 18 ص 46 ) . و ديگر آدابى كه در اين موضوع و نظائر آن شارع تعليم داده است ، و رسول اكرم فرمود « : ادبنى ربى و احسن تاديبى » ، آيا به اين معنى خداى سبحان را به يادافع و يا مميط خواندن خلاف شرع و خلاف ادبست ؟ آرى اگر تفوه به اسمى و يا وصفى در عرف مردم خلاف ادب محسوب شود بايد ادب مع الله مراعات شود وظيفه اخلاقى و ادبى عبد است كه جانب ادب را نگاهدارد . از خدا جوييم توفيق ادب بى ادب محروم ماند از لطف رب . ولى سخن در توقيفيت اسماء يعنى حرمت و عدم آن است . اين باب را بدانچه كه در رساله اعتقاداتم در اين موضوع گفته ام ، و بدانچه عالم جليل آقا سيد حسين همدانى درود آبادى ، و حضرت استادم علامه حاج ميرزا ابوالحسن شعرانى جزاة الله عنا خير جزاء المعل‌مين افاده فرموده اند خاتمه مى دهيم : اما از رساله اعتقادات « : اعتقاد من اين است كه اسماء عينى الهى توقيفى اند .